De UNESCO-erkenning van de Italiaanse keuken is historisch. Niet omdat een gerecht een lintje krijgt, maar omdat een complete voedselcultuur officieel wordt gezien als immaterieel erfgoed. Het gaat om de manier waarop Italianen eten benaderen: de overdracht van kennis tussen generaties, de rol van regionale producten, en de sociale functie van de tafel. In feite beschermt UNESCO geen recept, maar een manier van leven.
En ergens, tussen alle krantenkoppen en felicitaties door, dacht ik aan mijn nonna die me ooit fluisterde: “La tavola non è solo mangiare, è vivere."
Deze erkenning komt op een cruciaal moment. Wereldwijd groeit de vraag naar authenticiteit, terwijl industrialisatie en globalisering traditionele keukens onder druk zetten. Italië zelf waarschuwt voor het verlies van biodiversiteit, verdwijnende ambachten en de toename van massa-foodtoerisme die weinig met echte Italiaanse gastronomie te maken hebben. Dat maakt deze erkenning niet alleen een eer, maar ook een waarschuwing: wat waarde heeft, moet actief worden bewaakt.
En dat is precies wat we al jaren doen bij de Pasta Academy. Misschien heb je me al vaker horen zeggen dat het veel meer is dan een dampend bord vol koolhydraten. Tijdens een kookworkshop ontdek je hoe vakmanschap werkt: van het begrijpen van graansoorten tot het ambachtelijk vormen van pasta. Niet als nostalgie, maar als kennis die we graag nog lang door wil geven.
Ook tijdens de Italiaanse Smaaktheaters analyseren we de cultuur achter gerechten: hoe regionale geschiedenis een gerecht beïnvloedt, waarom bepaalde technieken eeuwen standhouden, en welke producenten cruciaal zijn voor het behoud van kwaliteit.
En in mijn boek Mangiamo all'Italiana zit de ziel van Italië gevangen in de beelden en de inkt op papier, waar ik de foodcultuur in kaart breng door de ogen van geschiedenis, muziek en kunst.
De UNESCO-erkenning bevestigt wat we al wisten: de Italiaanse keuken is geen trend, geen marketing, geen toeristisch symbool. Het is erfgoed. Dus ja, we vieren de UNESCO-erkenning. Maar eigenlijk vieren we onze tradities. Onze families. Onze verhalen. En vooral: de kunst van genieten en samenzijn. En dat is precies wat de wereld nu even kan gebruiken.
